برای خاطرت

لحظه ای پشت تو خواهم ایستاد

افسوس

"انگار تنها باد می وزد"

 ومرگ

دستانش را در دستان باران فشرد.

هنگامی که"عشق"در چشمانم جان داد.

باحسرت لبخندهم آغوشم کرد.

بر پنجره ها چو پشت کردمَآمد.

با سیلی آبدار خاموشم کرد.

دنیا صداقت آب رفته ایست که مجال جنگیدن ندارد.

در لابه لای آینه ها خاموش کن.

ودر کلام کبود طوفان اندوهم را قایم کن.

آسمان ریشه هایش خواهدخشکید

وقتی اکنون زمین نخواهد دانست

کجا را می نگردوافقهای فراموشی

در دستان فرسوده ی آدمها انتظارش را دعا خواهد کرد.

ـــ

آه که واژه هایم مجنون توست

وترانه های تا ابد خاموشم

عشقم را "سکوت "کرده است.

اکنون که محکوم دار آویخته ی قلبت شدم

مسافر دستانت خواهم شد

ودر ایستگاه فاصله

پشت بر عبور توخواهم مرد.

تا با ترانه ای نیمه جان

 لبخند گم شده ام را لحظه ای سهم توکنم.

ودر پشت اندوهی که قایم کرده امَ

 اتفاق حضورت راسبزتر از تمام گل هایی که

روزی می رویند و روزی...

جشن بگیرم.

من آمده ام

پشت پنجره ای باران خورده

ایستاده امَ ودر دوردست لبخند حضورتََ

چشم هایم را در قاب پنجره جا می گذارم.

من آمده ام

باجرم خویش بردوش

در حضورجاده ای که سرنوشتم را عبورخواهد کرد

آه چقدرواژه هایم اندوه را تکرارخواهند کرد.

"دلم لبخند می خواهد"

تنها امروز می خواهم پشت بر واژه های خویش

فریاد کنم که...

وتوچقدر "دور"

ومن دورتر از"تو"

 اکنون نشسته درانزوای خویش

تورا دلتنگ خواهم شد.

نمی دانم,چگونه تن پوش

بی تفاوتی احساس را بر تن کنم

اکنون که دیگرد لیلی برای انکار تونیست.

ولحظه هایم جهنم ست که واژه هایم

 را به دار خواهد کشید.

  دیگرنمیدانم

روزی سبزبود

یاخاکستری

تنها می دانم که عشق خویش رادرنگاه آسمان

تاابدفریادخواهم کشید.

دیگر بغض تلخ احساس ترک خورده ام را برای

ستاره ها تعریف خواهم کرد.

تا ابد "تو را"

احساسم را"" را انکار نخواهم کرد

وقتی…

در گوش فرشته هایت فریاد خواهم زد

آیا این مخلوق سکوت بداست؟

تو خدایی

من بنده ام

واونیز

برای خاطر این بغض تا ابد تلخ

نگاهم را در چشمهایش نغمه ای بخوان.

تا از برای تولدی دوباره مرا فریادی کند.

در گوش فرشته هایت

تاریکی فانوس آفتاب را فریاد خواهم کرد

تا هرگز این سرنوشت خاکستری

در گوش بادهای فراموشی از یاد نرود.

من...

واونیز

اما انگار

در رویای سبزی که هر روز

در نگاهش لبخند می زدم,

تلخی این فاصله موج می زد.

و من تنها برای واژه هایش چشم میگشودم.

بگو

آیا برای نمی دانم ها

مرا در تنهایی خویش رها کردی؟

ویا

من "زشت تر از نقابی هستم

که چون..چشمهارا می فریبد؟

با خشمت

وبا احساسی که نثار دیگری خواهی کرد.

من تو را

تا ابدیتی تنها ,در سراچه ی غم

"دوستت دارم"